بسم الله الرحمن الرحیم

امام حسين (عليه السلام) عنان مرکب را به سوي ميدان تاخت گويند که حضرت زينب تاب نياورد و بدنبال برادر رفت:
کاي سوار سرگردان کم کن شتاب
جان من لختي سبکتر زن رکاب
تا ببوسم آن رخ دلجوي تو
تا ببريم آن شکنج موي تو
شه سرا پا گرم شوق و مست ناز
گوشه چشمي به آن سو کرده باز
ديد مشکين موئي از جنس زنان
بر فلک دستي و دستي بر عنان
زن مگر مردآفرين روزگار
زن مگو بنت الجلال اخت الوقار
زن مگو خاک درش نقش جبين
زن مگو دست خدا در آستين
پس ز جان بر خواهر استقبال کرد
تا رخش بوسد الف را دال کرد
همچو جان خود در آغوشش کشيد
اين سخن آهسته در گوشش کشيد
کان عنان گير من آيا زينبي
يا که آه دردمندان در شبي
جان خواهر در غمم زاري مکن
راه عشق است اين عنان گيري من
با تو هستم جان خواهر همسفر
خانه سوزان را تو صاحب خانه باش
با زنان در همرهي مردانه باش
معجر از سراپرده از رخ وامکن
آفتاب و ماه را رسوا نکن

آمد بخيمه گاه و وداع نمود
بر کودکان نمود به حسرت همي نگاه
اين را نشاند در برو بر رخ نشان اشگ
آن را گذاشت بر دل و از دلکشيد آه
در اهليت شور قيامت بپا نمود
از خيمه گاه گشت روان سوي حربگاه
بر سوي رزمگاه شد و در قفاي او
فرياد وااخاه شده و بانگ وا اباه

ببين اخلاص آن مرد خردمند
چه خواهد کرد در راه خداوند
رجز خواند و نسب فرمود آنگاه
مبارزخواست از آن قوم گمراه
چنان رزمي نمود آن پير هشيار
که به نام آوران تنگ آمد کار
سر شمشير آن پير جوانمرد
همي مردانه چندين سرجدا کرد
به تيغ تيز در آن رزم و پيکار
فکند از آن جماعت جمع بسيار

(این عکس به صورت محرمانه گرفته شده است)

يا رب سببي که ره به جانان ببرم
اين مشک پر آب بهر طفلان ببرم
دادم به سکينه وعده ي آب فرات
گر دست نباشدم به دندان ببرم

والله ان قطعتم يميني
اني احامي ابدا عن ديني
و عن امام الصادق اليقيني
نجل النبي الطاهرالامين

بدريا پا در نهاد و تشنه لب بيرون شد از دريا
فتوت بين جوان مردي نگر غيرت تماشا کن

(نهر علقمه)

پر کرد مشگ و پس کفي از آب برگرفت
ميخواست تا که نوشد از آن آب خوشگوار
آمد بيادش از جگر تشنه حسين
چون اشگ خويش ريخت ز کف آب و شد سوار
شد با لبان تشنه زآب روان روان
دل پر زجوش و مشگ بدوش آن بزرگوار
کردند حمله جمله بر آن شبل مرتضي
يک شير در ميانه گرگان بي شمار
يک تن کسي نديده و چندين هزار تير
يک گل کسي نديده و چندين هزار خار

بسم الله الرحمن الرحیم

به سند متصل از شيخ صدوق(ره) به اسنادش از ابن عباس که:
روزي علي(ع) با رسول خدا(ص) گفت:

 يا رسول الله آيا عقيل را دوست ميداري؟
گفت: آري ، سوگند به خدا او را به دو دوستي دوست مي دارم يک دوستي براي خود او و يک دوست داشتن براي آنکه ابوطالب او را دوست داشت ؛

و فرزند او در راه فرزند تو کشته مي شود پس ديده مؤمنين بر وي اشک ريزند

 و فرشتگان مقرب الهي بروي درود فرستند.